Bo lubię Focusing. Focusing poznałam 7 lat temu na Warsztatach u Piotra Wardawego. Wtedy po raz pierwszy doświadczyłam wewnętrznego poczucia „felt sense”, subtelnego „mglistego brzegu”, które zaczęło odkrywać autentyczną mnie przede mną samą. I nie tylko odkrywać ale przyjmować z pełnym akceptacji szacunkiem. Nadawać temu znaczenie i wartość dlatego, że było moim doświadczeniem. Bezcennym doświadczeniem siebie, swojej obecności, kontaktu z sobą poprzez wyrażanie, słuchanie i wewnętrzny dialog. I tak już zostało. Tak, dziś śmiało mogę powiedzieć, Focusing to styl życia.

Poprzez Focusing nieustannie odkrywam samą siebie. Jedną z moich pasji jest malowanie na szkle. Któregoś razu poprawiałam swój obraz wycierając farbę ze szkła. Zależało mi na tym żeby szybko skończyć. Im szybciej ścierałam farbę tym bardziej zamazany był obraz na szkle. Musiałam zwolnić tępo, i z dużą delikatnością, spokojniej, ostrożniej usuwać fragmenty farby, które nie pasowały … Im delikatniej usuwałam farbę tym czystsze stawało się szkło zachowując jednocześnie elementy obrazu, na których mi zależało. W przestrzeni czystego szkła zaczęłam widzieć swoje odbicie. Nie było makijażu, a włosy były w nieładzie, zaskoczona dostrzegłam swój wzrok i pojawiły się we mnie słowa: jestem…, po prostu jestem… Do dziś nie zapomnę uśmiechu, który wówczas pojawił się na mojej twarzy. To była krótka chwila, która uzmysłowiła mi znaczenie spokoju, łagodności, delikatności, zwolnionego tępa i autentyczności … – nie tylko zobaczyłam siebie, poczułam radość ze swojego istnienia… Tym dla mnie jest Focusing – przywracaniem poczucia istnienia. Dlatego praktykuję focusing i pragnę nim dzielić się z innymi.

Jestem kobietą i swojej kobiecości uczyłam się jak w metaforze ogrodnika uprawiającego ogród. Mówiąc o ziemi nie zastanawiamy się za bardzo nad tym jaka ona jest. Ziemia to ziemia, po prostu. Jednak gdy porozmawiamy z ogrodnikiem to już nie jest to takie oczywiste. Może pojawić się pytanie: Dlaczego te słoneczniki wyrosły tam a w tym miejscu nie rosną? Dlaczego pomidory obrodziły sąsiadowi a u mnie nie wyrosły? Nasturcje powinny już kwitnąć a jeszcze zamknięte mają pąki, dlaczego? I, skąd tu tyle stokrotek? Przecież ich nie sadziłam… Te piękne róże, które sadziłam w zeszłym roku jak rozkwitły… W tym miejscu wyschła ziemia, a tu słońce, choć je lubię, to jest go za dużo…

Zauważanie, uważność na to co jest i uważność na zmiany, obecność – to przymioty, które nadają znaczenia i stają się istotą w tak szybkich procesach zachodzących zmian w świecie. To Focusing, który w odróżnieniu do AI rozróżnia, czy drżenie dłoni spowodowane jest zimnem czy wywołane wzruszeniem.

Każdy z nas ma ciało. Ciało to ciało, można powiedzieć. Ale ciało człowieka chętnie porównuję do ziemi w ogrodzie. Każde inne, nie chodzi tu tylko o walory estetyczne lecz, inne w przeżywaniu siebie, doświadczaniu życia. Gdzie właścicielem mojego ciała jestem tylko ja. Potrzeba tu odkrywania delikatnego, cierpliwego, łagodnego, pełnego szacunku dla zachodzących zjawisk, zmian, do wschodów słońca i chłodu gdy go się nie spodziewam, przez cykliczność pór roku. Moje ciało jak ziemia w ogrodzie, do której zazwyczaj nie przykłada się zbytnio uwagi potrzebuje stałej pielęgnacji, kontaktu, użyźniania, szacunku. To dzięki tej ziemi, w ogrodzie jest to wszystko co cieszy oczy, karmi, zachwyca. To dzięki ciału i poprzez nie doświadczam siebie, to w ciele jestem, żyję, poza ciałem nie ma mnie. Tam gdzie jestem tam jest moje ciało. Można utknąć w swojej głowie, myślach, wyobrażeniach, sprawach, uważając, że jak coś ciekawego tworzę to wówczas jestem – tak, również wtedy – ale te wszystkie procesy przechodzą przez moje Mądre, Dobre Ciało. To w moim ciele jest mapa do mnie samej, i historia o mnie…

Tu jest moment, w którym każdy może sam napisać swoją historię mapy Życia utkanego w swoim ciele. Bez względu na to kim jesteś, czym się zajmujesz, masz ciało, którego jesteś właścicielem. Gdy otoczysz je szacunkiem i uważnością nawiąże z Tobą więź i odczujesz jak w Tobie Żyje Życie.